เมื่อ 2-3 วันก่อนเพื่อน forward mail อันนี้มาให้

นั่งดูแล้วก็อมยิ้มอยู่คนเดียวตั้งนาน น่ารัก+ตลกๆดีเนอะ

เพราะจอยเกิดทันที่จะได้เรียนหนังสือเล่มนี้ แต่จำไม่ได้ว่าตอน ป. ไหน

ก็เลยเอามาฝากเพื่อนๆให้ได้ดู แล้วก็นั่งระลึกอดีตไปพร้อมๆกันนะค่ะ

วันนี้ไปเรียน Writing เป็นวันแรก

ต้องตื่นตั้งแต่ 7 โมงครึ่ง..ง่วงมากๆ..

เรียนที่ มศว. อาจารย์น่ารักดี แต่สอนเร็วไปนิ๊ด...นึง

อาจารย์บอกว่ารอบนี้มีคนมาเรียนมากเป็นประวัติการณ์ (ประมาณ20คน)

สงสัยเป็นเพราะจอยมาเรียนแหงเลย คนก็เลยเยอะ (เกี่ยวกันมั้ยเนี่ยะ)

ต้องพยายามมากๆ และต้องมีความพยายามในการที่จะตื่นไปเรียนในเช้าวันอาทิตย์ด้วยอ่ะ

เรื่องตื่นเช้านี่เป็นอะไรที่ยากที่สุดเลย พอจะตื่นๆก็แบบ อีกนิดนึงน่าๆ จนสายทุกที

เบื่อตัวเองเหมือนกันนะ

คิดดูซิทำงาน 9 โมง แต่ดันตื่น 8 โมง 8 โมงครึ่งทุกวันเลย

แล้วก็แบบ รีบๆล่กๆครีมเครมซื้อมาก็ไม่ได้ใช้ไม่ได้ทา เพราะไม่ทันแล้วๆ

เลยตั้งใจว่าต่อไปนี้จะตื่น 7 โมงครึ่งให้ได้ทุกวันเลย

ตื่นเช้าดีจริงๆน้า ได้ดูข่าว มีเวลาแต่งตัวได้นานๆ พยายามหาข้อดีสุดฤทธิ์

คือถ้าหาข้อดีได้ครบ 5 ข้อแล้วจะได้ทำไงค่ะ

วันนี้ไปกิน Sizzler มาด้วยแต่ไปที่สาขา All Season Place

เพราะว่าบัตรสมาชิกจะกิน 1 ฟรี 1 ที่สาขานี้

คิดดูนะว่าขับรถจากเซ็นทรัลลาดพร้าวไปเลย

คุ้มค่าน้ำมันรึเปล่าไม่รู้

รู้แต่ว่าคุ้มค่าทางจิตใจ....555....

กินเสร็จหันไปเห็นร้าน Bookazine ก็เลยไปซื้อ

Bridget Jone's Diary ฉบับภาษาอังกฤษมาอ่าน

ชอบเรื่องนี้มากๆ รู้สึกเหมือนเค้าเอาชีวิตจอยไปเขียนเลยนะ

คือ "ชีวิตสาวอวบ(ระยะสุดท้าย)ในเมืองใหญ่"

และที่สำคัญคือไม่มีแฟน >_<"" ......แง๊ๆๆ.......

เคยอ่านภาษาไทยแล้วด้วยน้า

แต่อยากฝึกอ่านภาษาอังกฤษด้วยไง

เลยคิดว่าเราน่าจะอ่านเรื่องที่เราชอบ เรื่องที่เราสนใจ

มันจะได้สนุกๆ เพลินๆ มีกำลังใจในการอ่าน ไม่เบื่อด้วย

ตอนแรกก็คิดนะว่า...เอ้...มันจะได้ประโยชน์เหรอ

แต่ก็น่ะขึ้นชื่อว่าหนังสือก็มีประโยชน์หมดแหละ โน๊ะๆ (หาพวกสุดฤทธิ์เลยเรา)

เมื่อวานนี้เป็นวันสุดท้ายที่เข้าไดฮับได้

หลังจากพยายามที่จะเข้าไปอ่านแถลงการณ์และติดตามสถานการณ์

กับกระแสในกระทู้ร้อนๆที่ต้องติดตามกันแบบนาทีต่อนาที

มีอะไรที่ไม่เข้าใจหลายอย่างมากๆ

อย่างเช่นเรื่องไรท์ซีดีไดอารี่ตัวเองลงแผ่นๆละ 100 บาท ใช่ค่ะ 100 บาท

มีเพื่อนสมาชิกบางคนบอกว่ารูปก็รูปเรา ไดก็ไดเรา ค่าสมาชิกเราก็เสีย

แล้วเราต้องมาจ่ายเงินในการไรท์ไดอารี่เราอีก.....เฮ้อ....เห็นด้วยค่ะ

และการกล่าวถึงเงินที่โอนไปแล้วให้เก็บสลิบไว้ก่อน แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ

กับเรื่องอะไรอีกหลายๆเรื่อง ซึ่งมักจะมีเรื่องเงินและการโอนเงินเข้ามาเกี่ยวข้องตลอดเวลา

แล้วก็การสาดโคลนใส่อีกฝ่ายซึ่งเป็นเนื้อหาในใจความสำคัญของแถลงการณ์

มีการลบและแก้ไขแถลงการณ์ไปมา

บอกตรงๆว่าเซ็งและหมดกำลังใจในการที่จะรอคอยให้ไดฮับกลับมามากๆ

บวกกับได้อ่านแถลงการณ์ของฮันท์ใน exteen

และใน storythai ด้วยที่หยิบยกกรณีนี้มาพูดถึง

ตอนนี้เลยพยายามปรับตัวกับบ้านใหม่ เพื่อนใหม่ในบ้านใหม่

หรือแม้กระทั่งเพื่อนเก่าในไดฮับทุกคนที่อยู่ที่นี่

ไม่ใช่ว่าที่นี่ไม่ดีนะคะ ที่นี่น่ารักและอบอุ่นมากๆ

แต่มันคงจะอยู่ที่ตัวจอยเองในการปรับตัวให้คุ้นเคย

กับการใช้โปรแกรม Blog ของที่นี่

แต่ตอนนี้ในความรู้สึกส่วนตัวแล้ว Exteen ก็เป็นบ้านหลังนึงของจอยไปแล้ว

และต่อจากนี้ไปจะพยายามไม่พูดถึงกรณีไดฮับอีกแล้วค่ะ

สู้เอาเวลามาปรับตัวให้สนุกสนานและคุ้นเคยกับบ้านใหม่ดีกว่า

PS.

1. ยังไงไม่รู้แหละจอยคนนึงเป็นกำลังใจให้ฮันท์ ผู้ซึ่งนิ่งเงียบอยู่นาน ให้เค้าสาดโคลนอยู่ได้ฝ่ายเดียวตั้งหลายวันกว่าจะมีแถลงการณ์ของตัวเองออกมาบ้าง (ทั้งๆที่ก็ไม่ได้รู้เลยนะว่าความจริงเป็นยังไงกันแน่)

2. ขอบคุณบ้านใหม่ Exteen ที่ให้ความรู้สึกที่อบอุ่นกับสมาชิกไดฮับที่หนีร้อนมาพึ่งเย็นกันแบบเยอะมากๆ

3.ขอบคุณ"อายลี่" เพื่อนที่ทำให้การเขียนไดอารี่ออนไลน์ของจอยสนุก และมีสีสัน อันเนื่องมาจากความสามารถในการตกแต่งทั้งได และบล็อกให้เสมอมา